Πέρα από τη χάρη της, η Τήνος κρύβει και πολλές άλλες χάρες: αρχιτεκτονικές (βλέπε περιστεριώνες), καλλιτεχνικές (βλέπε μαρμαροχώρια) και φυσικές (βλέπε απίστευτες παραλίες).

Όλοι γνωρίζουν την Τήνο για τα τάματα και τα θαύματα της Παναγιάς. Αυτό μπορεί να φέρνει πλήθη – και τα αντίστοιχα έσοδα – στο νησί καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά, με όλο το σεβασμό, είναι μεγάλη αδικία για το Κυκλαδονήσι με τα χίλια πρόσωπα. Φυσικά, ο ναός της Παναγίας της Ευαγγελιστρίας αποτελεί απαραίτητη στάση, ακόμα κι αν δε σκοπεύεις να αγοράσεις λαμπάδα «ίσαμε το μπόι σου»! (Εδώ, άλλωστε στεγάζονται, στον προαύλιο χώρο, το Μουσείο Τήνιων Καλλιτεχνών, η Πινακοθήκη, αλλά και ένα κομμάτι από την τορπίλλη που βύθισε το «Έλλη».)
Όμως, αυτή η εικόνα «εμποροπανήγυρης» στο λιμάνι, που απωθεί τόσο τους περιηγητές όσο και τους προσκυνητές, δεν έχει καμιά σχέση με την αληθινή Τήνο, που είναι ζεστή, αυθεντική και φιλόξενη. Κι αν την περιδιαβείς, με τον άνεμο να σφυρίζει στ’ αφτιά σου, θα σε μαγέψει. Αστραφτερά λευκά ξωκλήσια και οι χαρακτηριστικοί περιστεριώνες που σκορπίζονται στις πλαγιές, οι ξερολιθιές – φλέβες της γης, και η υπέροχη αρχιτεκτονική παράδοση του νησιού αποκαλύπτονται αργά αργά. Τα σπίτια, άλλα στο παραδοσιακό λευκό κι άλλα καμωμένα από πέτρα, «χάνονται» σαν χαμαιλέοντες στο τοπίο. Είναι «αμαρτία» να μην επισκευθείς τα χωριά των μαρμαροτεχνιτών: απίστευτης ομορφιάς η Καρδιανή, τα Ιστέρνια με τα καλντερίμια, τα σκαλιστά υπέρυθρα, τις γλάστρες με τα λουλούδια, τις μαρμάρινες βρύσες, τις γούρνες, όπου ακόμα οι γυναίκες πλένουν ρούχα (κι ας έχουν πλυντήριο στο σπίτι). Φτάνεις στον Πύργο, όπου οι τεχνίτες του μαρμάρου έχουν σκαλίσει θαύματα. Εδώ είναι και ο πύργος του μεγάλου Γιαννούλη Χαλεπά. Στη μικρή πανέμορφη πλατεία, όπου ένας πανάρχαιος πλάτανος χαρίζει τη σκιά του, πρέπει οπωσδήποτε να πιεις έναν καφέ.
Αλλά και από την άλλη πλευρά του νησιού, άλλες διαφορετικές εικόνες χαϊδεύουν τα μάτια σου. Νερά τρεχούμενα, πανηγύρια, καντάδες, γλυκά του κουταλιού και τυριά ονειρεμένα, αρχαιότητες και προσκυνήματα, περιστερώνες και πράσινο τοπίο που δεν περιμένεις στις Κυκλάδες.

            Το πιο παραμυθένιο χωριό που έχω δει λέγεται Αγάπη. Σκαρφαλωμένο γύρω από τον Μεγάλο Ποταμό, σου φέρνει στο νου νεράιδες και ξωτικά, κορίτσια που πάνε να πλύνουν τα ρούχα στη βρύση και ερωτευμένους που συναντιούνται στα σοκάκια, κάτω απ’ τις καμάρες…Εκεί κοντά είναι και ο Βόλακας, σε ένα απόκοσμο, σεληνιακό τοπίο με βράχια, όπου θα χαζέψεις τους ντόπιους να πλέκουν καλάθια όπως παλιά. Καθολικά χωριά, η Σχολή των Ουρσουλινών στα Λουτρά, το σπίτι του Γύζη στο Σκλαβοχωριό, το Σπίτι των Εκθέσεων στο Φαλατάδο…κάθε στάση και μια εικόνα πολιτισμού.

Δείτε ποιοί άλλοι γράφουν για μας...